வெள்ளி, 6 செப்டம்பர், 2013

மொட்டுக்கும் மனசு உண்டு



 
அப்பல்லாம் அப்பா வீட்டுக்கு சீக்கிரமா வந்திடுவார். என்கூட நிறைய விளையாடுவார். கண்ணாமூச்சி, பேட் மிட்டன் அப்புறம் . . .  எனக்கு அப்பா கூட பந்து விளையாட ரொம்ப பிடிக்கும். பந்த என்கிட்ட தூக்கிப் போட்டார்ன்னா சரியா பிடிச்சுடுவேன்.   நான் ஜெயிக்கும் போதெல்லாம் சமத்து குட்டின்னு சொல்லிகிட்டே என்னை தலைக்கு மேல தூக்கிப் போட்டு பிடிப்பார். அவர் சட்டை, முகம், தலைன்னு பார்த்துகிட்டே மேலே போய்,  திரும்ப கீழ வரும் போது வயித்துக்குள்ள  சிலீர்ன்னு இருக்கும். கண்ணை கெட்டியா மூடிப்பேன். பயமா இருந்தாலும் திரும்ப அப்பிடி போகணும்னு ஆசையா இருக்கும்.  

 

       ராத்திரி தூங்கும் போது, நரி நீல சாயத்துல விழுந்துடுமே . . . ! எல்லா மிருகமும் அத பார்த்து பயப்படுமே . . . ! அந்த கதையெல்லாம் சொல்லுவார். மந்திரவாதி கதைய சொல்லும் போது, இருட்டில அவன் என் பக்கத்திலேயே நிக்கிற மாதிரியே இருக்கும். அப்பாவுக்கு கிட்டக்க போயி படுத்துக்குவேன். அப்பா என்னைய தூக்கி அவர்  மேல படுக்க வச்சுகிட்டு கதைய தொடர்ந்து சொல்லுவார். ‘டடக் டடக்குன்னு ரயில் ஒடற மாதிரி அவரோட இதயம் துடிக்கிறது நல்லா கேட்கும். அப்புறம் பயமாவே இருக்காது. அம்மாகாலைல வேலைக்கு போகணும் சீக்கிரம் படுங்கன்னு திரும்ப திரும்ப சொல்லிகிட்டே இருப்பாங்க.

அம்மா எப்பவுமே அப்படி தான்! அம்மாவுக்கு சமையல் மட்டும் தான் பிடிக்கும். எப்பவும் எதையாவது துடைச்சுகிட்டோ, சமைச்சுகிட்டோ தான் இருப்பாங்க. என்னைய எந்த நேரமும் சாப்பிடு சாப்பிடுன்னு சொல்லிகிட்டே இருப்பாங்க. எனக்கு தான் அந்த ப்ரொக்கோலியையும், முட்டையையும் பார்த்தா பிடிக்கவே பிடிக்காது. பச்சையா இருக்கிற மரக்கறின்னாலேய்யக்க்’. ஆனா கோழியோ, மீனோ பொரிச்சா யம்ம்மி. அத செவப்பு நிறமா அம்மா  பொரிச்சு தர வரைக்கும் என்னால  பசிய   தாங்கவே   முடியாது.

     அப்பா சாயங்கால நேரத்துல பேண்டையும் முழுக்கை சட்டையையும் போட்டுகிட்டார்ன்னா எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கும். நானும் அம்மாகிட்ட  உடுப்ப  மாத்திக்க  ஓடுவேன்.
சின்ன குட்டிக்கு மூக்கிலே வேர்த்துடுச்சா!’ன்னு சிரிச்சிகிட்டே  மாத்திவிடுவாங்க. அப்பாவோட  ஜாலியா   கெளம்பிடுவேன்.

           சில நேரம்  நான் வேலையா போறேம்மா, உனக்கு கண்டிப்பா ஏதாவது வாங்கிட்டு வறேன்ன்னு சொல்லிட்டு, வரும்போது கேட்பரீஸ் சாக்லேட்டோ, சாக்லேட் வேஃபஸ்ஸோ, சாக்கோ சிப்ஸ் பிஸ்கட்டோ வாங்கிட்டு வருவார். ரொம்ப நேரம் ஆயிட்டா டி.வி. பார்த்துகிட்டே,     அதோ அந்த சோஃபாவுல தூங்கிடுவேன். காலைல பார்த்தா படுக்கையில இருப்பேன். ஆச்சரியமா இருக்கும்!

 

     அப்ப எல்லாம், இப்படீ நடந்து, ரோட தாண்டி ப்ளாக் 106 வழியா போனா வருமே, அந்த பள்ளியில படிச்சிகிட்டிருந்தேன். மெய் ஹீவா, வாசன், ப்ரியா, ஷெரீன் எல்லாம் என்னோட கூட்டாளிங்க. பள்ளி முடிஞ்சி  டீச்சர்  கதவ திறக்கும் போது  எனக்காக அம்மா வெளியே நிப்பாங்க. இல்லன்னா அழுகை வந்துடும். அம்மாட்ட சண்டை போடுவேன். ரொம்ப அடம்   பிடிக்கிறேன்னு   திட்டுவாங்க   அம்மா.

     இந்த வருஷம் ப்ரைமரி ஸ்கூலுக்கு வந்துட்டேன். காலைல சீக்கிரமா எழுந்திரிக்கணும். தூக்கம் தூக்கமா வரும். மணியடிச்ச பிறகு போனா லேட் கம்மர்ஸ்  என்  பேர எழுதிடுவாங்க. மேடம் லிம் ஏசுவாங்க!  

மிஸ் எலிசா தான் என்னோட ஃபார்ம் டீச்சர். ரொம்ப நல்லவங்க. புத்தகத்துல நிறைய  ஸ்டாரெல்லாம் ஒட்டுவாங்க. முன்ன இருந்த பாலர் பள்ளியில நெறைய எழுத வேண்டாம். கலர் தான் அடிப்போம். இந்த பள்ளியில அப்படியெல்லாம் இல்ல. எல்லா நாளும் வீட்டுப் பாடம் எழுதணும்.

 

     இன்னிக்கு காலைல நான் வீட்டுப் பாடம் பண்ணிகிட்டு இருந்தேன். ‘தெனமும் காலைல தான் இதெல்லாம் செய்யறதா? பள்ளி விட்டு வந்ததுமே முடிக்கிறதுக்கென்ன?ன்னு அம்மா வழக்கம் போல ஏசினாங்க.

     அம்மா சொல்லும் போது அப்படியே செய்யணும்னு தோணுது, ஆனா சாயங்காலம் மறந்துடுது. ஆக்டோலஸ்பாஞ் பாப்பாக்கணும்னு தோணுது, நேத்திக்கிநம்ம குடும்பத்துல ராதா ஆன்ட்டி காடி முன்னால விழுந்தாங்களே! என்ன ஆனாங்கன்னு பார்க்கத் தோணுது, ஆனா வீடுப்பாடம் செய்யணும்னு  மட்டும் ஞாபகம் வர மாட்டேங்குது.

 

ம்ம்ம். . . எங்க விட்டேன்?

ஆங். . .நான் காலைல வீடுப்பாடம் செய்யும் போது, அப்பா தேத்தண்ணி குடிச்சுகிட்டே, அடுப்படி ஜன்னல் பக்கத்தில நின்னு போன் பேசிகிட்டிருந்தாரா!? அப்ப  அடுப்பில இருந்த கடாய்ல கூட ஏதோ கொதிச்சுகிட்டு இருந்தது. நேத்து ராத்திரி சாப்பிட்ட சாம்பார் வாசனை அடிச்சது. நான் கணக்கு பாடத்தை முடிச்சுட்டு, கையெழுத்து புத்தகத்துல எழுதிகிட்டு இருந்தேன் . அப்ப,

 என்ன காலைலயே ஆரம்பிச்சாச்சா?ன்னு அம்மா சத்தமா கத்தினாங்க. கத்தும் போது அம்மாவோட குரல் க்ரீச்சுன்னு கேட்டுச்சி.  நிமிர்ந்து அம்மாவ பார்த்தேன். ‘புசு புசுன்னு வேகமா மூச்சு விட்டுகிட்டே அப்பாவை முறைச்சிகிட்டு இருந்தாங்க. கண்ணு செவப்பா கலங்கியிருந்தது.

அப்பாவுக்கு கோபம் வந்திருச்சி. போன அணைச்சிட்டு,

ஏன் சும்மா காலையில எழுந்ததும் கத்தற? அடுப்பில வச்சத பார்க்காம நான் என்ன பண்ணறேன்றதிலேயே இரு!ன்னு வேகமா சொன்னார். அம்மா மாதிரி சத்தமா இல்லன்னாலும் கோபமா தான் பேசினார்.

ஏன் நாந்தான் பாக்கணுமா? நீங்க இங்க தானே நிக்கறீங்க. நிறுத்தக் கூடாதா? நாள் முழுக்க தானே பேசறீங்க! இதையெல்லாம் வெளிய போன பிறகு வச்சிக்கக் கூடாதா?’ன்னு பதிலுக்கு கத்தினாங்க அம்மா.

ச்சே! தெனமும் காலைல இதே ரோதனையாப் போச்சு! நிம்மதியா ஒரு தேத்தண்ணி கூட குடிக்க முடியல!ன்னு சொல்லிகிட்டே  கையில இருந்த கோப்பய சுவத்துல தூக்கி அடிச்சார் அப்பா. அது துண்டு துண்டா ஒடஞ்சி தரையெல்லாம் சிதறிடுச்சு. சுவரெல்லாம் தேத்தண்ணி!

 

     எனக்கு பயத்துல காலெல்லாம் கடகடன்னு ஆடுச்சி. சடக்குன்னு அம்மாவ பார்த்தேன். நல்ல வேள! அம்மா மேல படல. எழுந்து ஓடிப்போய் அம்மாவ கட்டி புடிச்சுகிட்டேன். அம்மாவுக்கு உடம்பெல்லாம் லேசா நடுங்கிகிட்டிருந்தது. ‘பள்ளிக்கு கிளம்புன்னு  சொல்லி என்னை உள்ள அனுப்பிட்டாங்க.


    நாற்காலிய இழுத்துப் போட்டு, மேல ஏறி நின்னு பல்லை தேய்க்கிறப்போ, குளியலறைக்குள்ளே சோப் போட்டு முகத்த தேக்கிறப்போவெல்லாம் அம்மாவும் அப்பாவும் சத்தமா பேசிகிட்டு இருந்தாங்க.


நான் இருக்கறது தானே எடஞ்சலா இருக்கு! நான் செத்து போயிடுறேன். நீங்க சந்தோஷமா இருங்க!’ன்னு சொல்ற அம்மாவோட குரல் கேட்டுச்சி.

முதுக தேச்சிவிட அவங்க வரல, நானும் கூப்பிடல. நானே தேச்சிகிட்டேன். பெரிய பொண்ணாகிறேன் இல்லயா!

 

        சீருடை போட்டுகிட்டு வெளிய வந்தப்ப, அப்பா அங்க இல்ல. அவருக்காக மேச மேல வச்சிருந்த ரொட்டி அங்கேயே இருந்துச்சி. அம்மா கண்ணெல்லாம் வீங்கி புசுபுசுன்னு  இருந்திச்சு. ‘நான் செத்து போயிடுறேன்ன்னு அவங்க அப்பாகிட்ட சொன்னது ஞாபகம் வந்திச்சு.  அவங்கள விட்டுட்டு பள்ளிக்கு போக பயமா இருந்திச்சு.

    மிஸ் எலிசா இன்னைக்கு கணக்குல, நேரம் பாக்குறதப் பத்தி சொல்லிக் கொடுத்தாங்க. அது எனக்கு முன்னவே தெரியும். அம்மா சொல்லிக் கொடுத்திருக்காங்க. டீச்சர்  வைட் போர்டில கடிகாரம் வரைஞ்சு மணி என்னன்னு கேட்டப்போ, நான் தான் எய்ட் க்ளாக்ன்னு சரியா  சொன்னேன். டீச்சர் வெரி குட் சொன்னாங்க.


     ஆர்ட் க்ளாஸ்ல எங்களுக்கு வாழ்த்து அட்டை செய்ய கத்து கொடுத்தாங்க. எனக்கு எப்பவுமே இந்த வகுப்பு ரொம்ப பிடிக்கும். ஆனா இன்னிக்கு  டீச்சர் சொல்றத முழுசா கேட்க முடியல! மனசுக்குள்ள அம்மாவுக்கு எதுவும் ஆயிடக் கூடாதுன்னு சாமிகிட்ட வேண்டிகிட்டே இருந்தேன். சின்ன பசங்க கேட்டா சாமி கண்டிப்பா செய்வார்ன்னு எங்க

கடலூர் பாட்டி சொல்லியிருக்காங்க.

 

    ப்ரேக்ல நான் இன்னைக்கு தனியா தான்  சாப்பிட்டேன். ‘நேத்திக்கி எங்க அம்மா, அப்பாவோட படத்துக்கு போனோமே, கே.எப்.சி போனோமேன்னு வனிதாவோ, திவ்யாவோ சொல்லும் போது, என்னால பதிலுக்கு எதுவும் சொல்ல முடியறது இல்ல. கஷ்டமாயிருக்கு! அதனால  இப்பல்லாம் அவங்க கூட   சேர்றதே   இல்ல.  


    தமிழ் வகுப்புல, வீட்டுப்பாடம் எழுதலன்னு தமிழாசிரியை என்னை ஏசினாங்க. தீபா, உஷா, வனிதா, திவ்யா எல்லாம் என்னையே பார்த்தாங்க. கஷ்டமா இருந்துச்சி. ‘இரண்டு நாட்களாக வீட்டுப் பாடம் செய்யவில்லைன்னு எழுதி அம்மாகிட்ட கையெழுத்து வாங்கிட்டு வரச் சொன்னாங்க. வகுப்பு முடிஞ்சதும் கமலேஷ் என்னய பார்த்து சிரிச்சான். எனக்கு அழுகையா வந்துச்சி!

 

        பள்ளி முடிஞ்சதும் இப்பல்லாம் நானே வீட்டுக்கு வந்துடறேன். வீடு ரொம்ப கிட்டயே இருக்கறதால அம்மா வரதில்ல. இன்னிக்கு வீட்டுக்கு வரும் போது பயமா இருந்தது. ‘சாமி அம்மாவுக்கு எதுவும்  ஆயிருக்கக் கூடாதுன்னு திரும்ப திரும்ப வேண்டிகிட்டேன். நல்லவேள அம்மா இருந்தாங்க. வெளிய போகும் போது போடுற புது சட்டய போட்டுகிட்டிருந்தாங்க. வீட்டுக்குள்ள நுழையும் போது மீன் சம்பல் வாடை வந்துச்சு.

               

                  டி.விய போட்டுகிட்டு சாப்பாட்டு மேசையில உட்கார்ந்துகிட்டேன். ‘டாம் அண்ட் ஜெர்ரிஓடிகிட்டிருந்தது. அம்மா மீன முள்ளில்லாம எடுத்து தட்டுல வச்சாங்க. மீனை பொரிச்சிருந்தா  இன்னும் நல்லாயிருந்திருக்கும்னு தோணிச்சு.   ஆனா    சொல்லல!
    

       எனக்குஜெர்ரி ரொம்ப பிடிக்கும். அவ்வளவு பெரிய டாம், ஜெர்ரிகிட்ட ஏமாந்து நிக்கிறத பாக்கும் போது சிரிப்பா வரும். ஜெர்ரி தான் ஜெயிக்கும்னு தெரிஞ்சாலும் சில நேரம் மாட்டிக்குமோன்னு பயமா இருக்கும்! டாம், ஜெர்ரிய துரத்திகிட்டே போயி கதவுல இடிச்சிகிட்டப்போ,

இனிமே இதெல்லாம் சரிபடாதுல்லா, கொஞ்ச நாள் தவிக்க விட்டாத் தான் இதுக்கெல்லாம் புத்திவரும். அவ கூட எத்தினி நாளைக்கி குடும்பம் நடத்தரார்னு பாக்கறேன்!’ ன்னு செல்போன்ல பேசிகிட்டே வெளிய போனாங்க அம்மா. நல்லவேள ஜெர்ரி பொந்துக்குள்ள ஓடிடுச்சி. ஆனா டாம் விடலை. பொந்துக்குள்ல கைய விட்டு ஜெர்ரியோட வால பிடிச்சு இழுத்தது.

 

    ராத்திரி ரொம்ப நேரம் ஆயிடுச்சி. எப்படியும் நைன் ஓ க்ளாக் இருக்கும். படுக்கையில படுத்துகிட்டே  அப்பாவுக்கு வெயிட் பண்ணுறேன்.  தூக்கம் தூக்கமா வருது. டெட்டிக்கு குட்நைட் சொல்லிட்டு, அத கட்டிபிடிச்சுகிட்டேன். இந்த டெட்டி போன பிறந்த நாளைக்கு கமலா ஆன்ட்டி வாங்கிக் கொடுத்தது. வீட்டுல என்னோட கூட்டாளி அது தான். அது கிட்ட தான் எல்லாத்தையும் சொல்லுவேன். இப்பவும் அதுகிட்ட என்னோட பயத்தை மெதுவா சொல்றேன்.


      நல்லா தூங்கிட்டேன் போல! திடீர்ன்னு பெரிசா ஏதோ சத்தம் கேட்டிச்சு. பயந்து போயி டெட்டிய இறுக்கமா பிடிச்சுக்கறேன். எழுந்திருக்கலை!
நான் அப்பிடித்தான் இருப்பேன்! இருக்க இஷ்டமில்லன்னா ஓடிப் போயிடுன்னு அப்பா சத்தமா சொல்றார், அம்மா கிட்ட தான். பயமாயிருக்கு! கண்ண கெட்டியா மூடிக்கறேன்.

அம்மாஎனக்கு மட்டும் உங்க கூட இருக்க ஆசையா? போறேன்!”ன்னு பதிலுக்கு கோபமா சொல்றாங்க.

       

அப்ப அப்பா சொன்னா மாதிரி அம்மா ஓடப் போறாங்களா! அம்மா ஓடும் போது நானு? என்னால அம்மா கூட அவ்வளவு வேகமா ஓட முடியுமான்னு சந்தேகமா இருக்கு. ஆனா ஓடிட்டா நாளைக்கு ஸ்கூல் போக வேண்டாம், அம்மாகிட்ட கையெழுத்து வாங்க வேண்டாம்

தமிழாசிரியைட்ட அத காட்டவேண்டாம்! ம்ம்ம். . .
இனி டிவோர்ஸ் தான், ஒன்னோட குடும்பம் நடத்த யாரால முடியும்ன்னுகத்தறார் அப்பா.

டிவோர்ஸா!!!

எனக்கு மட்டும் பிடிச்சிருக்கா? எல்லாம் என் தலையெழுத்து. வேண்டாம்னு எவ்வளவோ சொன்னாங்க! நான் கேட்கலையே!”ன்னு அம்மா அழறாங்க. எனக்கு திக்குன்னுது.

     

          என் கூட படிக்கிற சோஃபியாவோட அப்பாவும் , அம்மாவும் கூட டிவோர்ஸ் தான் பண்ணிகிட்டாங்க. இப்போ வேற வேற வீட்டுல இருக்கறாங்க. அப்பா இன்னொரு அம்மா கூட இருக்கறாரு. அப்பா வீட்டில ஒரு குட்டி தம்பி கூட புதுசா வந்திருக்கறதா சொன்னா. சனி, ஞாயிறுல மட்டும் போயி    இருந்துட்டு    வராளாம்.

     இப்ப அப்பா, அம்மா ரெண்டு பேரும் வேற வேற வீட்டுக்கு போகப் போறாங்களா? அப்பாவ சனி, ஞாயிறுல தான் பார்க்க முடியுமா?

அப்புறம் யார் கூட விளையாடுறது? யார் கதை சொல்றது? யார்கிட்ட சாக்கலேட் வேஃபல்ஸ் கேக்கறது? எனக்கு அழுகையா வருது! போர்வைய முழுசா இழுத்து போர்த்திக்கிறேன். பயமா இருக்குது.
அம்மாவுக்கு ஏதாவதுன்னா நான் என்ன செய்யறது? அன்னிக்கி மஞ்சள் துணியெல்லாம் தொங்கவிட்டு, ப்ளாக் கீழே வச்சிருந்தாங்களே அந்த பாட்டி மாதிரி, அம்மா சாமி கிட்ட போயிட்டா என்ன செய்யறது? வீட்டுல யார் சமைக்கிறது? பயமா இருந்தா யார் கிட்ட போயி படுத்துக்கிறது?
சத்தம் போடாம அழறேன். முன்னெல்லாம் சத்தமா தான் அழுவேன். அம்மாவப் பார்த்து தான் இப்பிடி அழ கத்துகிட்டேன்.

 

           அப்பா ஏன் இப்படி சத்தமா பேசணும்? அம்மாவாவது சும்மா இருக்கலாம் இல்லையா? ஏன் அவங்களும் திருப்பி பேசறாங்க! அதுவும் இந்த அம்மா ஏன் காலையில சண்டை போடறாங்க? அதனால தானே அப்பாவுக்கு இன்னிக்கு கோபம் வந்தது.  இப்படி எல்லாத்தையும் யோசிச்சு பார்த்துகிட்டே இருந்ததுல அம்மாவும் அப்பாவும் ஏன் சண்ட போட்டாங்கன்னு எனக்கு புரியற மாதிரி இருக்குது!

      நான் சாயங்காலம் வீட்டுப் பாடம் செய்யாம, காலைல செய்யறதால தானே! கரெக்ட் அதுவா தான் இருக்கணும். அதனால தானே தெனமும் காலைல சண்ட போடுறாங்க! எனக்கு என்ன செய்யறதுன்னு இப்ப தான் புரியுது. நான் இனி நல்ல பிள்ளையா நடந்துக்கப் போறேன், என் வேலைகளை சரியா முடிச்சுட்டா, இவங்க சண்டை போடுக்க மாட்டாங்க தானே!

   

      காலைல எழுந்ததும் ஆர்ட் க்ளாஸ்ல செஞ்ச வாழ்த்து அட்டைய ரெண்டு பேருக்கும் கொடுத்து, இன்னியிலிருந்து நான்குட் கேர்ள்ன்னு சொல்லப்போறேன். இப்போ பயம் போயிருச்சி. தூக்கமா வருது. பக்கத்தில இருக்கற டெட்டிக்கு ரெண்டாவது முறையா குட் நைட் சொல்றேன்.

 

 

14 கருத்துகள்:

ஸ்ரீராம். சொன்னது…

குழந்தையின் பார்வையில் கதை அருமை. அதன் தீர்வும் அருமை. பாவம்.

Ramani S சொன்னது…

குழந்தையின் பார்வையில் நிகழ்வுகளைச்
சொல்லிச் சென்ற விதம் மிக மிக அருமை
மனம் கவர்ந்த பதிவு
பகிர்வுக்கும் தொடரவும் வாழ்த்துக்கள்

ஹேமா (HVL) சொன்னது…

மிக்க நன்றி ஸ்ரீராம், Ramani S

2008rupan சொன்னது…

வணக்கம்
சகோதரி

கதை மனதை அள்ளிச் சென்றது அருமை வாழ்த்துக்கள்

-நன்றி-
-அன்புடன்-
-ரூபன்-

Muruganandan M.K. சொன்னது…

குழந்தையோடு குழந்தையாக அதன் உலகில் எங்களையும் சஞ்சரிக்க வைத்தீர்கள். அருமை.

ஸ்கூல் பையன் சொன்னது…

மனம் கனக்கவைக்கும் கதை... அந்தப் பிஞ்சின் பார்வையில்...

ஹேமா (HVL) சொன்னது…

உங்கள் வருகைக்கும் கருத்துக்கும் நன்றி 2008rupan, Muruganandan M.K.,ஸ்கூல் பையன்

கோமதி அரசு சொன்னது…

குழந்தையின் தவிப்பும் , அதற்கு அந்த குழந்தை எடுக்கும் முடிவும் அருமை.
குழந்தையைப் பற்றி கவலைப்படாமல் பெரியவர்கள் போடும் சண்டை குழந்தை என்னவெல்லாம் நினைக்கும் என்பதை அழகாய் சொன்னீர்கள்.

sparkkarthi karthikeyan சொன்னது…

குழந்தை மனசு தெய்வம் போல அருமை,,,,,

ஹேமா (HVL) சொன்னது…

Thank you very much
sparkkarthi karthikeyan, கோமதி அரசு

sury Siva சொன்னது…

ஒரு சின்னன்சிறுசு
மனசை துறக்கும்போது
நம்ம கண் பனித்து போரது இல்ல..

சுப்பு தாத்தா.

ஹேமா (HVL) சொன்னது…

@ sury Siva
உண்மை தாங்க!
மிக்க நன்றி!

Sambu Lingam சொன்னது…

தற்செயலாக கண்களில் இச்சிறுகதை தென்பட்டது. குழந்தை மனம் பெற்றவர்களை எப்படி படம் பிடிக்கிறது என்று அற்புதமாய் வார்த்தெடுக்கப்பட்ட கற்பனை. பாராட்ட தோன்றியது. பாராட்டுகிறேன்.நன்றி

ஹேமா (HVL) சொன்னது…

மிக்க நன்றி சம்பு லிங்கம்.